του ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΝΤΖΕΛΟΥ - Omne vivum ex vivo
ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΝΤΖΕΛΟΥ *
Το μεγάλο αυτό ερώτημα του σκοπού του ανθρώπου στη γη πλανάται επί αιώνες στους σκεπτόμενους ανθρώπους και μέχρι σήμερα δεν έχει απαντηθεί.
Οι μελέτες των επιστημόνων τους τελευταίους αιώνες περιστρέφονται γύρω από τον άνθρωπο, ανθρωπολογία, παλαιοντολογία και μόνον η θρησκεία παραδέχεται ότι όφειλε ο άνθρωπος να προσπαθήσει να επιτύχει το «καθ’ ομοίωση» με την βοήθεια της Θείας Χάριτος.
Αυτό, όπως ήταν επόμενο, δεν επετεύχθη, γιατί οι υποστηρικτές της θεωρίας αυτής ήσαν ανεπαρκείς να ερμηνεύσουν την γένεση του κόσμου και του ανθρώπου, ο οποίος είναι αιχμάλωτος των συνθηκών της ζωής και υπακούει στις εντολές των κληρονομικών καταβολών (γονίδια), οι οποίες αυτόνομα και τυχαία μεταβιβάζονται από γενεά σε γενεά και δεν έχει μέχρι σήμερα διαπιστωθεί οίκοθεν εξωτερική επέμβαση, που να κατευθύνει τους συνδυασμούς τους, προς αποφυγήν τερατουργημάτων. Η πραγματικότητα αυτή αφήνει να εννοηθεί ότι τα άτομα δεν είναι απόλυτα υπεύθυνα για τις αποφάσεις τους και τις πράξεις τους.
Η ιστορική πορεία των λαών δεν αναφέρει προσπάθειες ανάπτυξης αγάπης τόσο μεταξύ των ατόμων των κοινωνιών, όσο και μεταξύ των λαών, αλλά παρουσιάζει εικόνα εντελώς αντίθετη, διότι πρώτο μέλημα των Αρχηγών των κρατών είναι η προστασία των συνόρων του κράτους. Τεράστια κεφάλαια διατίθενται για την οργάνωση της άμυνας των κρατών για να αντιμετωπίσουν τυχόν επιβουλή γειτονικών ή απομακρυσμένων λαών, όπως επίσης για την χρηματοδότηση οργανισμών και οργανώσεων εργαζομένων για την διατήρηση της ειρήνης στον πλανήτη μας.
Στην προσπάθεια αυτή συμβάλλουν σημαντικά και οι αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες των κρατών. Δυστυχώς, όπως συμβαίνει στον άνθρωπο με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, το οποίο εξουδετερώνει τη λογική σκέψη και δυναμώνει την απληστία, γεγονός που διαπιστώθηκε και σε υπερήλικα κληρικό να αποθησαυρίζει για τα γεράματά του, που μετρούσαν μερικούς μήνες, το ίδιο συμβαίνει με τους διαταραγμένους κυβερνήτες των μεγάλων ιδιαίτερα κρατών, που έχουν στο μυαλό τους να γίνουν όλοι πλανητάρχες για το καλό, όπως ισχυρίζονται του λαού τους.
Δεν επιτρέπεται ανθρώπινες δοξασίες ή ενέργειες να στερούν την ευζωία του ανθρώπου, όπως την αποδέχεται κάθε άτομο, γιατί ο άνθρωπος γεννήθηκε για να περνά καλά και ευχάριστα στην πρόσκαιρη σύντομη ζωή του, σεβόμενος όμως τον συνάνθρωπό του.
Είναι απορίας άξιον πως υποστηρίζονται κοσμοθεωρίες, οι οποίες καθορίζουν τα αγαθά που πρέπει να απολαμβάνει ο κοινός θνητός και προτρέπουν τους ανθρώπους να μάχονται τους συνανθρώπους τους για να τα αποκτήσουν. Παρά την διαπιστούμενη αδυναμία των διαστρωμένων κοινωνικών τάξεων να αποκτήσουν ισότιμα την άριστη ποιότητα κάθε προϊόντος, σύμφωνα με τις ανθρώπινες αισθήσεις, όταν και η φύση είναι φειδωλή στην παραγωγή και προσφορά των εκλεκτών προϊόντων, ο πληθυσμός της γης δεν ελαττώθηκε, ούτε χαρακτηρίσθηκε η έλλειψη αυτών λιμός.
Τελικά, στο σύνολό τους, σχεδόν οι ενέργειες και οι πράξεις του ανθρώπου και ιδιαίτερα η αφαίρεση της ζωής του συνανθρώπου του, δεν συμβάλλουν στην ανέλιξη του ατόμου με στόχο να πλησιάσει την τελειότητα, που θα μπορούσε να επιτευχθεί με άξονα (ομολογία) την αγάπη.
Στο πέρασμα των αιώνων οι χαρισματικοί από τη φύση άνθρωπο, που με την προσφορά τους αντιμετώπισαν βασικά προβλήματα διαβίωσης των κοινωνιών, θα ωφελούσαν σημαντικά την ανθρωπότητα, εάν είχαν επιπλέον σαν αντικείμενο μελέτης την αναζήτηση μεθόδων και μέσων επικράτησης της ειρήνης μεταξύ των λαών. Όλοι οι κυβερνήτες πρέπει πρωτίστως να πιστεύουν ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν τις ίδιες ανάγκες για να επιβιώσουν.
«Ειρήνη μεν μέγα αγαθόν δωκεί τοις ανθρώποις είναι, πόλεμος δε μέγα κακόν».
* Ο Δρ. Ιωάννης Μεντζέλος, είναι Ο. καθηγητής ΑΤΕΙΘ, από το Ξυλόκαστρο.
Post a Comment